صحبت با نوجوان در مورد آخرین سهشنبه سال در شرایط جنگی، نیازمند صبر، شنیدن فعال و زبانی محبتآمیز است. هدف، ایجاد یک درک مشترک از خطرات است، نه جنگ قدرت بین والد و کودک.
تابآوری به معنای نبودن درد نیست؛ بلکه توانایی زندگی در میانه طوفان است. نوجوان ما باید ببیند که ما با وجود تمام خسارتها، هنوز به فکر فردا هستیم.
در شرایطی جنگی، کودک قبل از اینکه حرفهای پدر رو درک کنه، آرامش یا اضطرابش رو از لحن، نگاه و نفسهاش متوجه میشه؛ کافیه پدر آهسته حرف بزنه، نگاه مطمئنی داشته باشه و قبل از هر حرفی، نفس عمیق بکشه تا بتونه حسِ امنیت رو به اعضای خانواده منتقل کنه.
در بحرانهای ملی، کودکان بیش از آنکه به تحلیل سیاسی نیاز داشته باشند، به «لنگر عاطفی» نیاز دارند. آن لنگر، شما هستید.
مادرانی که همسرشان نظامی است، در شرایط جنگی با این مساله روبرو هستند که چطور نبود پدر را برای فرزند کوچکشان توضیح دهند، ما چند راهنمایی برایتان آماده کردهایم.
زمانیکه فرزندتان ترسیده، از گفتن این جملات به او خودداری کنید.
احتمال اینکه بچهها پس از شنیدن صدای انفجار، دچار شوک شوند بسیار بالاست. برای اینکه به بهترین شکل بتونین بهش کمک کنین از شوک بیرون بیاد، این راهکارها کمکتون میکنه.
در روزهای جنگی، آرامش شما قدرتمندترین سلاح برای محافظت از فرزندتان است.
خاطرات شب بیداریهای ماه رمضون، تا ابد در گوشه ذهن کودک باقی میمونه



