در بحرانهای ملی، کودکان بیش از آنکه به تحلیل سیاسی نیاز داشته باشند، به «لنگر عاطفی» نیاز دارند. آن لنگر، شما هستید.
خاطرات شب بیداریهای ماه رمضون، تا ابد در گوشه ذهن کودک باقی میمونه
تصور کودک از خدا نباید یک «پلیس» باشد که از گرسنگی ما لذت میبرد. روزه در واقع یک تمرین قدرت است. خدا مثل یک مربی دلسوز، این برنامه را به ما داده تا یاد بگیریم «رئیس» بدن خودمان باشیم. ما گرسنه نمیمانیم که اذیت شویم، گرسنه میمانیم تا بفهمیم چقدر قوی هستیم و میتوانیم به خاطر هدفهای بزرگتر، روی خواستههایمان پا بگذاریم.
لطفاً قبل از تعارف کردن خوراکیهای ناسالم یا دادن گوشی به کودکان دیگر، حتماً از والدینشان اجازه بگیرید
وقتی از زحمات و هزینههایی که برای نوجوان کردهاید به عنوان ابزاری برای تحمیل خواستههایتان استفاده میکنید، به او اینطور میفهمانید که «عشق ما مشروط است». با این کار، نوجوان یا برای فرار از عذابوجدان به یک آدم بلهقربانگو تبدیل میشود، یا با کینه و خشم، تمام پلهای پشت سرش را با شما خراب میکند.
وقتی مخفیانه کیف، گوشی یا دفتر خاطرات کودکتان را چک میکنید، شاید در کوتاهمدت خیالتان راحت شود، اما در واقع بزرگترین دارایی رابطه با فرزند یعنی «اعتماد» را به حراج میگذارید. کودک اگر بفهمد فضای شخصیاش امن نیست، به جای اصلاح رفتار، فقط بیشتر پنهانکاری میکند.
وقتی نوجوان با یک مشکل یا اشتباه در جمع مدرسه یا دوستانش پیش شما میآید، به یک «پناهگاه» نیاز دارد، نه یک بازپرس. وقتی بلافاصله شروع به پیدا کردن تقصیرِ او میکنید، در واقع به او میگویید: «دیگر روی من حساب نکن». نتیجه این است که او در بحرانهای بزرگتر، به جای شما به غریبهها یا فضای مجازی پناه میبرد تا قضاوت نشود
گاهی وقتها بعد از به دنیا اومدن بچه، چیزی که عملاً حذف میشه «حریم خصوصی» زوجهاست. پژوهشها نشون میده والدینی که به صورت «واکنشی» (یعنی فقط برای ساکت کردن بچه، نه از روی انتخاب) اجازه میدن کودک توی تختخوابشون بمونه، با افت شدید صمیمیت و بالا رفتن تنش توی رابطهشون مواجه میشن.



