امروزه آستانه تحمل انسانها به مویی بند است. ما در ترافیک، در محیط کار و در فضای مجازی به سرعت مشتعل میشویم و لحظاتی بعد، این پشیمانی است که مثل خوره به جانمان میافتد. از دید نهجالبلاغه، خشم، لشکری بزرگ از نیروهای شیطان است که عقل را به زنجیر میکشد و انسان را به مرز جنون میرساند.
والله اگر زمین از دشمن پر شود و من یک تنه با آنها مواجه شوم، نه باکی دارم نه وحشتی. امیرالمومنین علیه السلام، نامه۶۲ نهجالبلاغه
به آیندهای که نیامده، دلخوش نباش؛ "اکنون" را دریاب. امیرالمومنین علیهالسلام، خطبۀ ۱۰۰
در جهل انسان همین بس که اندازۀ خود را نداند امیرالمومنین علیهالسلام، خطبۀ ۱۰۳
من تو را پاره ای از خود، بلکه تمام وجود خود یافتم. امیرالمومنین علیهالسلام، نامه ۳۱ نهجالبلاغه
«از آن که در گذشت، مأیوس نباشید.» / امیرالمومنین علیهالسلام، خطبۀ ۱۰۰
حتماً برای شما هم پیش آمده؛ ساعت دو نیمهشب است، همه خوابند، اما مغز شما در حال پخش کردن فیلمی تکراری از اتفاقی که سه سال پیش افتاده. آن حرفی که پنج سال پیش زدید، آن فرصتی که پارسال از دست دادید، یا آن فاجعهای که شاید ماه آینده رخ دهد. آشناست، نه؟ روانشناسها به این حالت "نشخوار فکری" میگوید. اما نکتۀ جالب اینجاست که قرنها پیش، نهجالبلاغه، نسخهای برای این وضعیت پیچیده که علم روانشناسی امروز هم آن را تایید میکند.
جایی که منفعت شخصی بر تصمیمگیری سایه میاندازد، فساد و بیعدالتی شکل میگیرد. امیرالمؤمنین علیهالسلام در نهجالبلاغه با نمونههایی روشن معیارهای شفافِ امانتداری، سادهزیستی و پاسخگویی را بیان میکنند؛ معیارهایی که امروز نیز پایه مدیریت درست تعارض منافعاند.
انسان در مسیر رشد و تجربه زندگی، همیشه با دشمنانی بیرونی روبهرو نیست؛ گاهی خطرهای اصلی درست در درون خودش پنهاناند. این خطرات سروصدا نمیکنند، اما آهسته و بیآنکه بفهمیم، عزت، اعتمادبهنفس و آرامشمان را میبلعند.



