فلسفه سیاه‏پوشى در ایام عزادارى
توسط : mojtaba1370
جواب: رنگ سیاه از جهات گوناگون، آثار و خواص مختلف دارد و به اعتبار هر یك از این خواص، در مورد یا مواردى خاص، فرد یا گروهى مخصوص براى منظور ویژه خویش از آن بهره مى‏گیرند. رنگ سیاه از جهتى رنگ پوشش است؛ یعنى، رنگ تیره سبب استتار و اختفا مى‏گردد و گاه براى چنین امرى به كار گرفته مى‏شود.نگا: یادداشت‏هایى در زمینه فرهنگ و تاریخ، صص 272-273. رنگ سیاه از جهت دیگر، رنگ هیبت و تشخص است و ازاین‏رو، لباس رسمى شخصیت‏ها نوعاً سیاه یا سرمه‏اى سیر است، و در نقل‏هاى تاریخى موارد فراوانى را مى‏توان یافت كه براى نشان دادن هیبت و تشخص فرد، گروه، حكومت یا مسأله‏اى از این رنگ استفاده مى‏شده است.ابن اثیر یكى از مورخان برجسته مى‏نویسد: ابومسلم خراسانى روزى خطبه خواند. مردى برخاست و پرسید: این علامت سیاه كه بر تو مى‏بینم، چیست؟ گفت: ابوزبیر از جابر بن عبدالله انصارى روایت كرده است كه گفت: پیغمبر(ص) هنگام فتح مكه عمامه سیاهى بر سر داشت و این لباس هیبت و لباس دولت است. (ترجمه الكامل، ج 9، ص 114). یكى دیگر از خواص و آثار رنگ سیاه، آن است كه این رنگ به صورت طبیعى، رنگى حزن‏آور و دلگیر و مناسب عزا و ماتم است. از همین رو، بسیارى از مردم جهان، از این رنگ به عنوان اظهار غم و اندوه از مرگ دوستان و عزیزان خود سود مى‏جویند. امّا باید توجه داشت كه انتخاب رنگ سیاه در ایام سوگوارى - علاوه بر نكته فوق - علتى منطقى - عاطفى نیز دارد و آن عبارت است از این حقیقت كه كسى كه در ماتم عزیزان خویش، جامه سیاه مى‏پوشد و در و دیوار را سیاهپوش مى‏كند، با این عمل مى‏خواهد بگوید و بفهماند كه: «تو، مایه روشنى چشم من و در حكم فروغ دیدگان من بودى و دفن پیكر تو در دل خاك بسان افول ماه و خورشید در چاه مغرب، سینه حیات و زندگى را در چشمم تیره و تار ساخته و زمین و زمان را در سیاهى و ظلمت فرو برده است». چنان كه حضرت زهرا(س) در روز هشتم رحلت حضرت رسول(ص) بر سر قبر آن حضرت رفت و فریاد برآورد: «یا ابتاه انقطعت بك الدنیا بانوارها و زوت زهرتها و كانت ببهجتك زاهرة فقد اسود نهارها، فصار یحكى حنادسها رطبها و یابسها ... و الأسى لازمنا ...»؛ بحارالانوار، ج 43، صص 174 - 180. «اى پدر! تو رفتى و با رفتن تو، دنیا روشنى‏هاى خویش را از ما برگرفت و نعمت و خوشى‏اش را از ما دریغ كرد. جهان، به حسن و جمال تو، روشن و درخشان بود [ولى اكنون با رفتن تو ]روز روشن آن سیاه گشته و تر و خشكش حكایت از شب‏هاى بس تاریك دارد ... و حزن و اندوه، همواره، ملازم ما است ...». و ز عمر، مرا جز شب دیجور نمانده است‏ بى مهر رخت، روز مرا نور نمانده است‏ بنابراین، سیاه‏پوشى، به دلیل رمز و رازى كه در این رنگ نهفته است؛ به عنوان یك رسم طبیعى و سنت منطقى نشان حزن و اندوه دارد و پیروان اهل‏بیت(ع) در ایام عزادارى، لباس سیاه بر تن مى‏كنند؛ زیرا لباس سیاه، نشانه عشق و دوستى به ساحت آنان، اعلام جانبدارى از سرور آزادگان، در جبهه ستیز حق و باطل و اظهار تیره شدن آفاق حیات معنوى است.نگا: سیاهپوشى در سوگ ائمه نور، صص 31 - 53. لباس مشكین در عزادارى امامان نور(ع) - خصوصاً سالار شهیدان - جسمى تیره، ولى جانى روشن دارد. در ظاهر سیاه است ولى در باطن سپید و چه خوش گفته است شیخ محمود شبسترى در گلشن راز: به تاریكى درون، آب حیات است‏ سیاهى گر بدانى نور ذات است‏ شب روشن میان روز تاریك
دوشنبه 14/8/1386 - 20:29
پسندیدم 0
UserName