زندگی دفتری از خاطرهاست ... یک نفر در دل شب ، یک نفر در دل خاک ... یک نفر همدم خوشبختی هاست ، یک نفر همسفر سختی هاست ،چشم تا باز کنیم عمرمان می گذرد... ما همه همسفریم
ای عزیز! بدان که دل بر مثال آسمان است بر آدمی و تن بر مثال زمین! زیرا که خورشید روح از آسمان دل بر زمین تن می تابد و آنرا به نور حیات منوّر می دارد. و همچنان که زمین را هفت اقلیم است و آسمان را هفت طبقه؛ دل را هفت طور است، بمانند هفت طبقۀ آسمان: طور اوّل از دل، معدن ایمان؛ طور دوّم از دل، معدن گوهر ادیان؛ طور سوّم از دل، معدن عشق و محبّت بر مردمان؛ طور چهارم از دل، معدن مشاهده و رؤیت؛ طور پنجم، معدن محبّت خداست؛ طور ششم از دل، معدن کشف و شهود است؛ و طور هفتم، محل ظهور و تجلّی های صفات خداوند است که این نوع کرامت با هیچ نوع از انواع موجودات نکرده اند، مگر آدمی! مرصاد العباد
دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ دانی ز آدمی پس مرگ چه ماند لطف است و محبت است و باقی همه هیچ
همگی به صف ایستاده بودند. تا از آنها پرسیده شود . نوبت به او رسید. از او پرسیدند : دوست داری روی زمین چه کاره باشی؟ گفت : میخواهم به دیگران یاد بدهم. پذیرفته شد. چشمانش را بست. باز کرد. دید به شکل درختی در یک جنگل بزرگ در آمده است. با خود گفت : حتما اشتباهی رخ داده . من که این را نخواسته بودم. سالها گذشت. روزی داغی اره را روی کمر خود حس کرد. با خود گفت : و این چنین عمر به پایان رسید و من بهره خود را از زندگی نگرفتم. با فریادی غمبار سقوط کرد. با صدایی غریب که از روی تنش بلند می شد ، به هوش آمد. حالا تخته سیاهی بر دیوار کلاسی شده بود.