از تو مهربان تر کیست که درد هایم را با او در میان بگذارم و زخمهای دلم را پیش رویش بشمارم ؟ از تو آیینه تر کیست که هزار توی روحم را به من نشان دهد ، بی آن که سرزنشم کند ؟ در روزهای که ابرها بی وقفه بالای سرم راه می روند ، جز تو چه کسی زیر درخت بید می ایستد و در باد برایم ترانه می خواند ؟ در شبهای که ماه و ستارگان و آتشکده ها و فانوس ها هر یک به سوی می گریزند ، جز تو چه کسی شمعی در دلم روشن می کند ؟ خوبا ، مرا به خاطر همه نامه هایی که برای تو ننوشته ام ، ببخش ! مرا به خاطر همه آوازهای که برای تو نخوانده ام ، ببخش ! مرا به خاطر همه لبخند هایی که زندانی کرده ام و از تو دریغ داشته ام ، ببخش ! من می توانستم در یک بعد از ظهر زیبا شاخه ای گل به تو بدهم ، اما پاییز اجازه نداد من می توانستم کوزه هایت را پر از موج کنم ، اما طوفان از راه رسید و موجها را با خود برد من می توانستم در یک صبح تازه و معطر سرم را روی شانه هایت بگذارم و گریه کنم ، اما غرورم نگذاشت . بهترینا ، صدایم را ببخش ! لبهایم را ببخش ! اشکهایم را ببخش ! از تو مهربانتر کیست که سرگذشت دست هایم را برایش بنویسم و از فاصله ها گله کنم ؟ |