متمهدیان و مدعیان مهدویت

(11)

اشاره:

نوشتار حاضر در ادامه مجموعه مقالاتی است كه از چندی پیش در واكاوی و شناخت یكی از جدی ترین آسیبها و آفتهای تنیده شده با فرهنگ مهدویت، یعنی فرقه ها و مدعیان دروغین مهدویت، یه صورت سلسله وار تقدیم شما كاربران عزیز می شود. در مقالات گذشته چنانكه دیدیم دعاوی و هویت پاره ای از فرق یاد شده در ترازوی نقد فرو ریخت؛ اینك برآنیم تا مدعیات كذب و هویت پوچین برخی دیگر از این فرقه ها را بر آفتاب افكنیم؛ پس با ما همراه باشید.

واقفیه:

فرقه واقفیه قائل به مهدویت امام موسی كاظم(علیه‌السلام) (شهادت 183هـ.) هستند و(1) بر آن حضرت متوقف شدند و در انتظار او نشستند(2) البته مقصود آنان از مهدی، مفهوم نجات‏بخش آن بود؛ كه وانمود كردند او نمرده و ظهور خواهد كرد.

این گروه از واقفیه را «ممطوریه» و «موسویه» هم گفته‏اند. اینان امام هشتم(علیه‌السلام) را وكیل پدر می‏دانستند، نه جانشین او. ممطوره لقبی است منفی و زشت؛ كه پیروان امام هشتم(علیه‌السلام) به این گروه دادند. «ما انتم اِلاّ كِلابٌ ممطورَةُ. شما چیزی جز سگ‏های باران خورده نیستید.».(3)

همچنین فرقه بشیریّه، كه منسوب به محمدبن بشیر از موالی بنی اسد و از اصحاب امام موسی كاظم(علیه‌السلام) بود و در زمان امام بر آن حضرت دروغ‏های فراوانی می‏بست، پس از شهادت امام موسی كاظم(علیه‌السلام) قائل به توقف شدند؛ كه امام وفات نیافته و تا چندی در بین مردم زندگی می‏كرده و برای اهل نور به صورت نور و برای اهل ظلمت به صورت ظلمت خود را نشان می‏داده است. یاران شبیر معتقد بودند كه امام موسی كاظم(علیه‌السلام) همان مهدی قائم است و نمرده و فقط غایب شده است(4).

در مجموع عقیده واقفیه و بشیریه درست نیست؛ چون مسلّم است كه حضرت هم مانند اجداد خود از دنیا رفته‏اند. شهادت امام كاظم(علیه‌السلام) به قدری مشهور است، كه مرگ هیچ یك از پدران عالی‏قدرش بدان شهرت نرسیده؛ چون به امر هارون الرشید جنازه مباركش را به قضات و شهود نشان دادند؛ تا گواهی دهند كه حضرت به مرگ طبیعی مرده است. سپس جنازه را بر سر جسر (پل) بغداد نهادند؛ تا همگان ببینند.

شیخ طوسی می‏فرماید: وفات آن حضرت مشهورتر از آن است كه محتاج به ذكر روایت باشد و كسی كه مخالف آن است، در حقیقت منكر بدیهیات است.(5)

محمدبن یعقوب كلینی با سند خود از علی‏بن جعفر و او از برادرش امام كاظم(علیه‌السلام) نقل كرده كه فرمود: «هنگامی كه پنجمین امام از فرزندان هفتمین امام (امام كاظم) غایب شد، مواظب دینتان باشید. همانا صاحب این امر را غیبتی است؛ به گونه‏ای كه معتقدان به امامت او، از این عقیده باز می‏گردند؛ و این امتحانی است از جانب خداوند...»(6)

و نیز داودبن كثیر رقّی می‏گوید: از ابوالحسن موسی‏بن جعفر(علیه‌السلام) درباره صاحب این امر (مهدی(عج" سؤال كردم، فرمود: «او رانده شده (از نزد مردم) و تنهای غریب و غایب از اهلش و تنها فرزند پدرش می‏باشد.»(7)

پی نوشت‌ها:

1. الغیبة، شیخ طوسی، ص 191، «و فیهم من قال: موسی‏بن جعفر الم یمت» و ص 198، «و اما الواقفة وقفوا علی موسی‏بن جعفر و قالوا هو المهدی».

2. ملل و النحل، شهرستانی، ج 1، ص 167 و نجم الثاقب، نوری، ص 215.

3. ملل و النحل، شهرستانی، ج 1، ص 169.

4. تاریخ شیعه و فرقه‏های اسلامی، جواد مشكور، ص 166.

5. مهدی موعود(عج)، علی دوانی، ص 424.

6. الغیبة، نعمانی، ص 100.

7. كمال‏الدین و تمام النعمه، ج 2، ص 361، ح 4.

منبع:

محمدرضا نصورى، مجله انتظار، شماره 8